ماسک نیم‌صورت با کارتریج برای چه غلظتی کافی است؟

انتخاب رسپیراتور با «ضریب حفاظت تعیین‌شده» (APF) انجام می‌شود: نسبتی که در یک برنامه حفاظت تنفسی درست اجراشده می‌توان انتظار داشت غلظت بیرون ماسک به داخل آن کاهش یابد. OSHA برای ماسک نیم‌صورت تصفیه‌کننده هوا APF برابر ۱۰ و برای تمام‌صورت ۵۰ تعیین کرده است. بیشترین غلظت قابل استفاده برابر APF ضرب در حد مجاز است؛ با نیم‌صورت یعنی تا ۱۰ برابر حد مجاز.

با غلظت ۵ برابر، نیم‌صورت از نظر APF در محدوده است، اما سه شرط دیگر هم لازم است. اول، کارتریج مناسب: بخار آلی (نوع A با رنگ قهوه‌ای در استاندارد EN 14387) و اگر پاشش رنگ هست، همراه پیش‌فیلتر ذرات. دوم، برنامه تعویض کارتریج بر اساس غلظت و مدت مصرف، نه احساس بو، چون بسیاری از حلال‌ها پیش از رسیدن به آستانه بو از کارتریج عبور می‌کنند. سوم، آزمون برازش برای هر نفر و هر مدل ماسک، و صورت بدون ریش در محل تماس لبه ماسک.

اگر غلظت به حد خطر آنی (IDLH) نزدیک است، اکسیژن کم است یا ماده هشدار بویایی ضعیفی دارد، ماسک تصفیه‌کننده مناسب نیست و تجهیز هوارسان لازم است. ماسک آخرین لایه کنترل است؛ کابین رنگ با تهویه موضعی مناسب باید غلظت را پایین بیاورد.

منابع: OSHA 29 CFR 1910.134, Table 1 — Assigned Protection Factors؛ NIOSH Respirator Selection Logic 2004, DHHS (NIOSH) 2005-100؛ EN 14387 — Gas filters and combined filters.